Glorious heroes juni 2017

Afgelopen weekend heb ik iets ongelooflijks gedaan. Na maanden hard getraind te hebben was dit eindelijk de kers op mijn taart. Een momentje voor mij. Ik stond in de spotlight en niet alleen dat. Mijn naam klonk heel hard door de vele speakers die in de Martinihal in Groningen waren opgehangen. Op verschillende schermen was heel groot mijn foto te zien en ook mijn naam verscheen hierop. De muziek van mijn keuze werd afgespeeld terwijl ik het lange looppad op kwam. Voor mij liepen mijn trainers uit waarna er 2 kleine meisjes (mijn dochters) dansend op de muziek mijn opkomst aankondigden. Ik kwam op, in het publiek hoorde ik gejuich en applaus. Gefluit en mijn naam werd geroepen. Langzaam liep ik naar voren, waarna ik een ring betrad waaraan de juryleden zaten. En in de hoek stond de scheidsrechter die ik op traditionele wijze begroette. Alle ogen waren op mij gericht. Ik stond in de blauwe hoek. Wat een glorieus moment.

“Ben je er klaar voor?”

Menigeen hebben mij die week ervoor de vraag gesteld. ‘En ben je er klaar voor’. Telkens weer knikte ik zelfverzekerd met mijn hoofd. JA, ik was er klaar voor. Merendeels omdat ik er klaar voor wilde zijn en dacht als ik maar met volle overtuiging zeg dat ik er klaar voor ben geloof ik het zelf ook en ben ik er ook echt klaar voor. Maar steeds vaker ging ik mij afvragen wat ‘er klaar voor zijn’ nou eigenlijk betekent. Wanneer ben je er eigenlijk klaar voor. Bestaat er zo’n lijstje waarop staat 30 uur trainen, 50 push ups, 150 sit ups en 25x gespart, alles afgevinkt, ja dan ben je er klaar voor. Ik hou wel van dat soort lijstjes, maar helaas, dat lijstje bestond niet. Ik moest op mezelf vertrouwen en voor mezelf bepalen of ik er klaar voor was.

Het enige waar ik zeker van was, dat was mijn gewicht. Ik moest onder de 66 kg wegen. Geef mij een concreet doel en ik zorg dat ik het haal. Elke dag stond ik op de weegschaal en monitorde mijn gewicht. Het was perfect. Hierbij wist ik precies waar ik aan toe was en dat voelde goed. Nu de rest nog.

“Alles stond in teken van mijn wedstrijd”

Ook thuis werd er flink geoefend. Mijn man, opgegroeid met kickboksen, hij diende als oefenmateriaal voor zijn broers, stoomde mij klaar voor de wedstrijd. Padsen, nieuwe combinaties, krachttraining, maar ook massages, tips en de juiste voeding. Alles stond in teken van mijn wedstrijd. Als er iemand nog meer opgewonden was dan ik, dan was hij het wel. Ook mijn kinderen waren trots, hun moeder ging gewoon in de ring vechten. En daar ben ik nog het meest trots op, dat mijn kinderen mij nu hierin ook als voorbeeld zien. Mijn moeder heeft het gedaan, dus ik kan het ook.

Het was zaterdag en ik was vroeg wakker. Alles stond al klaar, ik was overal op voorbereid. En toch bleef ik me maar afvragen hoe klaar ik er nou eigenlijk voor was. Ik was niet zenuwachtig of nerveus. Ik dacht tja, hier heb ik me voor opgegeven, dus dit ga ik doen. Op weg naar Groningen en er waren veel fans. Naast mij was er nog een andere jongen van onze gym die deel zou nemen aan het gala. Ook hij had zijn fans meegenomen. Ik werd gewogen en zoals verwacht, ik was op gewicht, ik woog 65 kg. Daarna ging het allemaal heel snel, bandage om, nog even padsen en ik was al aan de beurt. Het 3e gevecht van het gala.

“Ik had eindelijk gedaan waar ik al zo lang voor heb gewerkt”

3x 1,5 minuut, het was voorbij voor ik het wist. De eerste ronde was ik enorm sterk, in de 3e ronde kreeg ik een flinke trap naar mijn hoofd. Precies die week ervoor kreeg ik zo’n zelfde trap ook al van mijn trainer. Let op je dekking, Irina! schreeuwde hij toen nog tegen mij. Toen ik terug liep naar de hoek zei mijn trainer ‘Jammer’. Ik zei ‘Heb ik niet gewonnen?’ Hij zei, ‘Nee, ik denk het niet’. Ik dacht, oh…hmmm…. Ok dan niet. Opeens ging het mij niet meer om de winst. Ik had daar gestaan, ik had gevochten, ik had eindelijk gedaan waar ik al zo lang voor heb gewerkt. Het moment was magisch en toch ook weer heel normaal. Het voelde bijna niet anders dan sparren. Alles waar ik bang voor was, pijn aan mijn schenen, bloedneus, het was allemaal niet aan de orde. ‘De winnaar komt uit de RODE hoek….’ Klonk het door de speakers. Mijn tegenstander had gewonnen. Ach ja, ik was ook blij voor haar.

“Volgende keer heb ik wel een lijstje om te weten of ik er klaar voor ben”

Met opgeheven hoofd liep ik terug naar de kleedkamer waar mijn teamgenoot zich aan het warm maken was. Hij was de 5e partij. Ik pakte mijn camera en schoot direct in mijn andere rol. Met het zweet nog op mijn voorhoofd stond ik daar foto’s te maken van zijn partij. Zo makkelijk ging ik weer verder. Ik vroeg ook direct aan mijn trainer wanneer ik weer eens in de ring mocht, want nu ik hier eenmaal van had geproefd wil ik meer. En de volgende keer heb ik wel een lijstje die ik kan afvinken om te weten of ik er klaar voor ben. Er is een aantal punten die ik wil verbeteren en de volgende keer anders wil doen. Maar ik moest dit eerst ervaren om een lijstje te kunnen maken. Kom je de volgende keer ook kijken naar mijn wedstrijd? Ik zal op tijd laten weten als het zo ver is.

Grtzzz Irina

 


4 reacties

Regina · juni 9, 2017 op 10:40 am

Irina: Respect dat je erkent dat je geleerd hebt van jouw “verlies”. Dit is de beste houding om vooruit te komen in het leven en jouw doel te bereiken. Eigenlijk voelde je diep van binnen dat je er nog niet “klaar” voor was. Je had deze ervaring kennelijk nodig om te leren wat te verbeteren om er klaar voor te zijn.
Succes met jouw verbeterpunten.
Hartelijke groet,
Regina

Nop · juni 10, 2017 op 8:09 pm

Toch trots op je, onwijs goed gedaan meid!
Respect.

Tanya · juni 12, 2017 op 9:11 am

Topper!!! Je hebt het gedaan en je hebt jezelf overwonnen. Dat is de grootste winst die je als mens kunt behalen! Kanjer!

Francis · juni 22, 2017 op 1:46 pm

Mijn bewondering voor jou is alleen maar gestegen!! Respect!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *