15 jaar was ik, ik ging werken en niet zo maar ergens, nee bij McDonald’s op het Muntplein 9 in Amsterdam. En ja, op die leeftijd kan je de hele wereld aan en heb je overal een mening over. Ik werd getraind (zo heette dat bij de Mac)  aan wat destijds het KVA station werd genoemd. Daar werden de Kip (McChickens en de McNuggets) Vis (Fish Filet) en de Appelgebak gemaakt. Het waren wel 6 grote friteuses en je beheerde dat station in je eentje. Een hele klus dus op je 15e, want alles moest volgens strikte procedures klaargemaakt worden en natuurlijk ook heel snel. Nou, de eerste nachten heb ik wakker gelegen van de piepjes. Badend in het zweet werd ik wakker, steeds weer die droom waarin iedereen op mij stond te wachten en ik was maar steeds niet klaar. Langzaam maar zeker kreeg ik het onder controle en leerde steeds meer bij de Mac. De vele verschillende mensen die daar werkten maakte het een feest om er te mogen werken. Tieners net als ik, studenten, velen van hen werden mijn vrienden. We waren een hechte club. Er werkten ook wat oudere mensen. Eén daarvan was erg bijzonder: Meneer Khan.

 

Meneer Khan sprak alleen Engels en hij werkte alleen in het restaurantgedeelte, de lobby. Hij maakte de tafels schoon, leegde de prullenbakken, dweilde de vloer en maakte een praatje met de gasten. In het begin vond ik Meneer Khan een beetje gek. Iedereen at altijd hamburgers, friet of nuggets in de pauze, die we met 50% korting konden kopen. Meneer Khan nam altijd zijn eigen eten mee en warmde dat op in de magnetron van de personeelsruimte. Het was altijd iets met curry ofzo en de hele personeelsruimte rook ernaar. Wij jongeren gingen liever niet samen met die gekke oude man pauzeren, want die exotische geuren deden afbreuk aan onze heerlijke fastfoodmaaltijd.

De jaren verstreken, ik werd ouder en werd manager bij McDonald’s. Ik volgde verschillende opleidingen binnen de organisatie en leerde heel veel over personeelsmanagement, planning, voorraadbeheer, productiviteit, hygiëne, coaching, marketing en sales. Veel mensen weten niet wat voor wereld er schuil gaat achter de McDonald’s. Wat je eigenlijk allemaal moet weten om ervoor te zorgen dat de gasten zo snel mogelijk een heerlijke burger in hun handen kunnen hebben. Elke opleiding sloot ik met goede resultaten af en dat werd beloond. Een vereeuwiging op het hoofdkantoor van McDonald’s: Een zuil met gouden naamplaatjes voor díe speciale manager die met Cum Laude was geslaagd. Ik had 2 naamplaatjes op deze zuil.

Medewerkers gingen weg, anderen kwamen er voor in de plaats en zo leerde ik steeds meer nieuwe mensen kennen, maar Meneer Khan bleef. Die gekke oude man werd een waardevolle collega. Hij was het hart van het restaurant, maakte met de gasten een dolletje en je kon altijd op hem bouwen. Als we vanuit het hoofdkantoor een evaluatie kregen, wist je dat je over de kraakhelderheid van het restaurant geen zorgen hoefde te maken, meneer Khan stond daar.

Na 12 jaar McDonald’s was het ook voor mij tijd om mijn vleugels te spreiden en mijn carrière ergens anders voort te zetten. Ik heb in mijn leven nooit meer ergens zo veel geleerd als bij de McDonald’s in Amsterdam. Verschillende culturen aan gasten, maar ook aan personeelsleden. Wisselende situaties en constant uitdagingen. Misschien was het omdat ik daar zo jong ben begonnen en dat ik eigenlijk ben opgegroeid in de McDonald’s, maar deze ervaring heeft mijn leven zó verrijkt en daar pluk ik nu nog steeds de vruchten van. McDonald’s blijft altijd een speciaal plekje houden in mijn hart.

Elke keer als ik in het centrum van Amsterdam ben, ga ik even langs. Na al die jaren werken er nog steeds een aantal mensen uit ‘mijn’ tijd. Mensen die ik destijds heb aangenomen, opgeleid en begeleid. En dat maakt mij trots, trots om te zien dat deze mensen een goede investering van mijn tijd zijn geweest. Goed om te zien dat ik destijds in deze mensen heb geloofd en zij een aanwinst voor het bedrijf zijn. En een bevestiging van mijn eigen capaciteiten en inzicht. Ook Meneer Khan was daar dan altijd…. Maar nu niet meer….

Gisteren heb ik gehoord dat Meneer Khan er niet meer is. Dat hij nooit meer de prullenbakken leeg zal maken bij McDonald’s Muntplein, nooit meer de vloer zal dweilen en nooit meer zijn huisgemaakte maaltijd op zal warmen in de magnetron van de personeelsruimte. Meneer Khan was niet oud. Hij werd maar 65 jaar. Het hart van McDonald’s Muntplein klopt niet meer en dat raakt mij diep. Meneer Khan was een onderdeel van mijn tienertijd, van mijn ontwikkeling, van de basis van mijn carrière. We hebben samen gelachen, we zijn ook vaak genoeg boos op elkaar geweest en we hebben samen gehuild.

Lieve Meneer Khan, je was een heel bijzondere man, rust in vrede, ik zal je nooit vergeten.

 

Grtzzz Irina


18 reacties

Pim Bijleveld · juli 6, 2017 op 5:57 pm

Kippenvel Irina,
Ik stond onverwachts zelf voor diezelfde hemelpoort en had hem een hand kunnen geven onze meneer Khan. Gelukkig mocht ik terug en ga je binnenkort bezoeken. Als zo’n wijs iemand zo’n wijs blog schrijft over moet je bijzonder zijn geweest.

Rust in vrede

    Noisse · juli 6, 2017 op 10:18 pm

    Maar gelukkig is dat niet gebeurd Pim, alhoewel de hemel gevuld is met mooie mensen die wij enorm missen, houden we je nog liever even hier.
    Heel veel beterschap en geniet van alle mooie dingen die nog gaan komen. Wij gaan elkaar zeker gauw weer eens zien.

Ivan van Aanholt · juli 6, 2017 op 6:17 pm

Heel interessant, indrukwekkend om te lezen Irina, mooi verhaal

    Noisse · juli 6, 2017 op 10:19 pm

    Dank je wel Ivan! Ik schrijf meer, al mijn blogs staan op de pagina. Dus als je tijd hebt, neem een kijkje.

Jur · juli 6, 2017 op 7:25 pm

Wat een mooie blog Irina, hoop dat mensen medewerkers van de Mc Donalds, vakkervullers bij de AH of andere supermarkten niet zien als mensen met een dom baantje maar als mensen die aan het begin staan van iets moois.

    Noisse · juli 6, 2017 op 10:22 pm

    Dat is zeker waar! Iedereen die werkt voor zijn toekomst is slimmer dan de mensen die er negatief over denken.

Patrick Meijer · juli 6, 2017 op 8:03 pm

Hoi Irina,

Precies zoals ik de jaren ook ervaren heb.
Leuk en fijn om te lezen alleen het laatste stukje uiteraard niet. Rust in Vrede Dhr. Khan.

    Noisse · juli 6, 2017 op 10:23 pm

    Hahaha, ik herinner me zelfs nog dat jij degene was die mij leerde hoe het allemaal werkte daar aan het KVA station op mijn eerste werkdag.

Madhewi · juli 6, 2017 op 8:30 pm

Prachtig schat! Hij was een geweldige collega!

We zullen de mooie herinneringen koesteren..

Rust zacht lieve “Mr Khan”

    Noisse · juli 6, 2017 op 10:24 pm

    Dat gaan we zeker. We gaan binnenkort reminiscen!

Dennis Janssen · juli 6, 2017 op 9:23 pm

Prachtig geschreven Irina!
Iedereen die bij Muntplein werkte of regelmatig langskwam kent Mr Kahn. Wat een lieve man en wel gewaardeerde collega. Rust in Vrede

Jasper · juli 7, 2017 op 2:36 am

Prachtig geschreven schat! Je bezit vele talenten Vetje

R.I.P. Meneer Kahn, u was een bijzondere man!

    Noisse · juli 10, 2017 op 8:16 am

    Dank je wel!!!

farridah · juli 7, 2017 op 1:43 pm

Mooi geschreven Irina!
In mijn 13 jaar bij de Mac zijn er ook een paar mensen die ik nooit meer zal vergeten.
Hij was zeker een bijzondere man, veel sterkte voor zijn familie en vrienden in deze tijd.
Rust zacht Mr Kahn

    Noisse · juli 10, 2017 op 8:16 am

    Thanks, Fa 🙂

Martin vd Kolk · juli 7, 2017 op 3:06 pm

Hé Irina,

Mooi stuk over Mister Kahn, je raakt me ermee!
Ik denk dat iedereen die Mr Kahn kende het met je eens is.

Als ik terug denk aan die tijd komen er naast Mr Kahn nog een paar andere collega’s naar boven die indruk hebben gemaakt, jij bent er 1 van!

    Noisse · juli 10, 2017 op 8:17 am

    Dank je wel Martin en dat is wederzijds.

Richard Pach · juli 16, 2017 op 12:06 am

Irina,
Door mensen als jou en Mr. Khan gaan wij als franchisenemers nog iedere dag vol trots naar onze restaurants! Want uiteraard worden wij blij als er mooie omzetten worden gedraaid met tevreden gasten, maar wij worden nog blijer van al die jonge mensen, die McDonald’s in het begin alleen maar als bijbaantje zien, maar al snel hun kansen binnen McDonald’s zien en vol overgave het restaurant als snel als “hun” restaurant gaan zien. En wij worden nog blijer, als deze mensen met datgene wat zij McDonald’s hebben geleerd blijven door groeien, ook na hun McDonald’s carrière. Beste Irina ik ken je niet persoonlijk, maar uit jouw mooie verhaal kan ik wel concluderen, dat jij één van die mensen bent waar wij blij van worden en trots op zijn!
En Mr. Khan rust zacht!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *