Vandaag is het precies 3 jaar geleden dat mijn vader overleed, opeens uit mijn leven gerukt. Ik herinner me alles nog als de dag van gisteren en beleef het moment als een film in mijn hoofd. Ik mis hem iedere dag nog steeds en voel de leegte in mijn leven van zijn afwezigheid. Mijn vader was mijn held. Ik heb veel lieve vaders gezien, maar mijn vader was de beste. Op zijn begrafenis droeg ik deze brief voor, recht uit mijn hart.

 

Lieve Pap,

Wat moet ik nou zonder jou?

Dit is de laatste keer dat ik je zie, maar vergeten doe ik je nooit. Dat kan ook niet, want we hebben te veel samen meegemaakt. Elke dag was je er voor mij, mijn man en mijn kinderen. Je was de liefste opa en ik kon altijd op je bouwen. Niks was te veel voor jou.

Vanaf dag 1 heb je opgepast op Noriño, Isaura en Sequoia. Net als Alexander en mij heb je hun leren fietsen. Elke dag stond je voor ons klaar. Pap, ze komen morgen een pakje brengen, tussen 10 en 14. Pap was er. Pap, we gaan op vakantie, kun je op het huis passen, Pap was er. Opa, ik moet even naar de stad een boek ruilen bij de bieb, Opa Popa ging mee. Voetbal, dansles, zwemles. Je was er altijd bij. Ik kwam thuis van het werk en de tuin stond er netjes bij, Pap had al het onkruid weggehaald, maar ook de vaatwasser leeggehaald samen met Isaura of de was opgehangen samen met Noriño. En daarna ook nog Sequoia thuisgebracht. Je maakte de flauwste grapjes. Pap het regent hard, nee zei je het regent water.

Je was er niet alleen voor ons. Maar ook voor mama. Elke woensdag bracht je haar naar de dokter. Regelde de afspraken in het ziekenhuis. En zorgde ervoor dat mevrouw Meijer op tijd belde. Op vrijdag deed je altijd boodschappen. Mama kreeg de folder van de Vomar, kruiste wat aan en jij ging het halen. Ging je naar de stad, dan nam je iets lekkers voor haar mee.

Je had nog een grote liefde en dat was bier. Je verzamelde bieretiketten vanuit de hele wereld. Boeken vol had je ervan. En tja, dan moest je dan ook maar de inhoud opdrinken. Als we op vakantie waren geweest maakte ik jou niet blij met een souvenir. Wat moest je nou met die troep? Maar een biertje uit dat land, daar werd je dolgelukkig van.

En zaterdag was jouw dag. Dan ging je altijd wandelen. Door weer en wind. Samen met Noriño plande je de reis erheen. Niks was te vroeg. Je pakte gerust de trein om half 5 om op tijd op je bestemming aan te komen. En daarna ging je 40 of 50 kilometer wandelen. En als je in de buurt was bracht je ook nog even een bezoek aan Ome Jan of Ome Chiele. Je maakte je erg zorgen om de gezondheid van Tante Jannie. Ook bij Tante Annie kwam je graag. Dat was je vaste logeerplek geworden als je de Vierdaagse van Nijmegen ging lopen. Dit jaar had je hem voor de 14e keer uitgelopen. Zo vaak hebben wij jou binnen gehaald op de Via Gladiola. En de laatste 3 keer samen met je kleinzoon. Over 2 jaar zou de 100e Vierdaagse zijn en jij en Noriño hadden al plannen, deze zouden jullie samen gaan lopen. Hij was echt jouw beste vriend.

En Steven was altijd zo trots op jou. Dan vroeg hij, hoe oud denk je dat mijn schoonvader is? Dan zeiden ze 68? Nee, pap was 79. En je had met gemak 100 kunnen worden.

Pap je was een goede man, broer, vader, opa en buurman. Heel veel mensen zullen je missen. Geen verjaardag, Sinterklaas, Kerst of oud en nieuw zal meer hetzelfde zijn, want jij was er altijd bij. Ik kan nog zoveel vertellen. We hebben samen zo veel mooie herinneringen. Ik heb het nog niet eens over mijn fantastische jeugd gehad.

Je hoorde bij ons gezin, ging mee op uitstapjes naar de Efteling, fietsen en op vakantie naar Tsjechië. Maar ook hele kleine dingen zoals even ergens een schroefje vastmaken. Pap, je was mijn held, en zo ben je ook gestorven als een held, want jij zou even de brand gaan blussen, zoals je alles wel even deed, maar helaas was dat een van de weinige dingen die je niet kon. Nu moet ik het alleen doen, maar ik weet dat je altijd bij me bent. In mijn hart. En maak je niet druk. Ik zal goed voor mama zorgen. Wij begrijpen elkaar.

Pap, ik hou van je, maar dat weet je, want dat heb ik je altijd laten weten.

 

Grtzzz Irina

 


5 reacties

Sheyla Martis · augustus 12, 2017 op 9:23 pm

Ja live nichtje je vader wassen een super man je hoeft maar te vragen en hij deed het, maar komt niet als hij moet lopen ook niet aan zijn vierdaagse samen met zijn kleinzoon Norino. Ik zal hem ook erg missen veel leuke momenten met hem meegemaakt. Slaap zacht lieve Willem zo maar ineens ben je uit onze leven gerukt. We missen jou

Ivan van Aanholt · augustus 13, 2017 op 12:59 pm

Mooie woorden Irina, wens jouw en de rest heel veel sterkte.
Hou je taai, jouw vader zal altijd trots op jouw zijn. Ondanks dat je hem niet ziet hij is er met jou.
Heel veel sterkte

Regina van Amson · september 5, 2017 op 7:59 pm

Wat een recht uit het hart verhaal Irina.
Heel veel sterkte.
Regina van Amson

Nadine · januari 20, 2018 op 7:37 am

Ik zal ook eens afscheid van mijn lieve vader moeten nemen (ik hoop dat dat nog heel lang op zich laat wachten); maar ik hoop dan een tekst te kunnen schrijven, zoals die van jou. Vol liefde, respect en waardering. Wow, echt heel mooi…

    Noisse · januari 29, 2018 op 2:42 pm

    Dank je wel Nadine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *