Mijn eerste gedicht

Wat zouden we toch in een mooie wereld leven als we elkaar kunnen inspireren en naar een hoger plan helpen. Mijn moeder heeft mij altijd geleerd om positief te zijn en andere mensen te helpen. Ik heb nog een heel oud poëzie album waarin zij een mooi gedicht voor mij heeft geschreven. Mijn eerste gedicht, ik weet het nog precies. Het staat op de eerste pagina van mijn album en elke keer als ik een nieuw gedicht van iemand kreeg, las ik haar gedicht opnieuw. Op dat moment had ik nooit kunnen bedenken dat er ook mensen op de wereld rondlopen die zó negatief in het leven staan en zulke gemene dingen kunnen zeggen om je gewoon pijn te doen, maar de realiteit liet niet lang op zich wachten.

Mijn hele schoolperiode kan ik me niet anders herinneren een buitenbeentje geweest te zijn. Niet om wie ik was, maar om hoe ik eruit zag of om wie mijn familie was. Elke keer probeerde ik opnieuw wat mijn moeder mij had geleerd: positief blijven. Het was steeds moeilijk en ik merkte dat ik dat niet altijd vol kon blijven houden. Ik ben ook maar een mens en na de zoveelste keer dat iemand over je heen loopt houdt het ook een keer op. Ik snapte niet waarom mensen zo naar konden zijn. Omdat zij blijkbaar zichzelf beter willen laten lijken of voelen door andere mensen naar beneden te halen.

Op een gegeven moment gooi je de deur dicht en ben je heel voorzichtig aan wie je jezelf laat zien. Ik heb inmiddels een muur om me heen gebouwd voor negatieve opmerkingen en ze raken me niet meer. Het lijkt bijna apathisch of ongeïnteresseerd, maar ik kan nog steeds niet begrijpen dat er mensen zijn die zo negatief in het leven staan dat ze daar andere mensen mee lastig moeten vallen. Ik snap best dat je niet met iedereen op één lijn zit. Echter het hebben van een verschillende mening is iets heel anders dan iemand genadeloos af te vallen en onder de gordel opmerkingen te plaatsen.

Wat ik ook niet kan begrijpen is hoe iemand tegen een ander kan zeggen dat diegene niks doet, beter een baan moet gaan zoeken omdat het toch niks wordt met je bedrijf. Ik vraag me dan af waar je het lef vandaan haalt om zoiets te zeggen? Wat heb je zelf bereikt? Wat doe je zelf om vooruit te komen? Het is gewoon een frustratie van je eigen onkunde dat je een ander probeert onderuit te halen.

Ik ben iemand die heel veel doet, maar ik praat niet over wat ik doe. Ook al zie je niet wat ik doe, dat betekent niet dat ik niets doe. Je zult het wel zien als ik klaar ben, wat ik heb gedaan. Ík weet dat daar altijd iets goeds uitkomt. En ik weet ook dat er mooie dingen staan te gebeuren in 2018, omdat ik positief ben én blijf! Ik geloof in mijzelf en in alles wat ik doe! Wie mij ook probeert af te vallen of naar beneden te halen. Als de tijd eenmaal daar is, dan wil ik eens zien hoe diezelfde negatieve mensen zullen reageren; een ieder die nu denkt dat ik maar niks aan het doen ben.

Ik ben Irina, La Taurina, ik blijf positief, zoals mijn moeder mij geleerd heeft en sluit mij af voor alle negatieve energie die op mijn pad komt. Dus als ik niet op je reageer, heeft dat misschien te maken met de manier waarop jij in het leven staat.

 

Grtzzz Irina

 

 


1 reactie

tte Sheyla · januari 21, 2018 op 3:43 am

Lieve Irina blijft posirief zoals je moeder je geleerd hebt en houdt de deur dicht voor negatieve reakties en mensen. Xe genieten ervaan im je pijn te doen. Ze kunnen gewoon niet anders,omdat ze net zo dom zijn als de achterwerk van een varken. Ga voor wat je wil bereiken en je zal beloond worden in posetieve zin lieve nicht. De genen die jou neerhalen zullen zelf bedrogen uitkomen. En jij blijft met een big smile on your face
Blijft hoe dan ook posetief in het leven dat is wat je tante je wil meegen. Jij zal heel ver komen en dan trekbje een lang neus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *