In 2000 begon mijn vader met het lopen van de Vierdaagse van Nijmegen. De allereerste keer dat mijn vader de Vierdaagse liep had hij zich niet goed voorbereid en was niet in staat om de Vierdaagse uit te lopen. Vreselijke blaren zorgden ervoor dat hij gewoon niet door kon gaan, ondanks zijn ongelooflijke motivatie om het te halen. Het jaar erop deed hij dat helemaal anders. Elke week liep hij 30-40 km om goed voorbereid te zijn voor de volgende Vierdaagse. In 2001 behaalde hij zijn eerste medaille. Vol trots haalden we hem in op de laatste dag aan de Via Gladiola.

De jaren verstreken en mijn vader had zijn oude hobby helemaal opgepakt. Elk weekend deed hij mee aan wandeltochten, hij hield een boekje bij waar al zijn kilometers in opgeschreven werden. Elk jaar liep hij zonder enige moeite mee aan bekende wandeltochten zoals de Airbornemars, de Vierdaagse van Apeldoorn en natuurlijk de Nijmeegse Vierdaagse. Die laatste was natuurlijk het meest spectaculair en daarbij waren wij altijd aanwezig om hem in te halen.

 

Meerdere malen heb ik overwogen om mee te lopen. Zo’n mooi evenement, wat een prestatie. En dan die laatste dag, dat iedereen langs de kant staat om je in te halen en die mooie medaille. Het paste precies bij me, maar ik was liever lui dan moe. Vrijdag inhalen en dan feesten was prima voor mij. Mijn zoon, dat was echt mijn vaders oogappel, had hij wel zo ver kunnen krijgen. In het jaar waarin je 12 wordt mag je voor het eerst deelnemen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Nou is mijn zoon geboren op 30 december 2000, dus in 2012 zou hij 12 worden en mocht dus al op zijn 11e meelopen. Helaas deed er net dat jaar een jongen mee, die geboren was op 31 december 2000, dus was mijn zoon op 1 kind na de jongste deelnemer van dat jaar, maar kreeg desondanks toch nog een eervolle vermelding. Trots waren we! En hij werd ook nog geïnterviewd voor het Jeugdjournaal.

Elk jaar oefenden ze voor en deden ze mee aan de Nijmeegse Vierdaagse. In 2016 zou de 100ste Vierdaagse plaatsvinden en samen spraken ze af dat ze die samen uit zouden lopen. Dat was hun doel. Wij pasten elk jaar onze vakantie aan zodat we op vrijdag aan de Via Gladiola konden staan om hen op te wachten met gladiolen. Wat een feest. Mijn vader ging al richting de 80 jaar, maar dat was hem absoluut niet aan te zien. Wie wandelt wordt 100 en dat ging mijn vader zeker bewijzen.

Op 11 augustus 2014 sloeg het noodlot toe. Nog geen maand nadat ze samen weer de Vierdaagse hadden gelopen werd ik gewekt door de sirene van de brandweer die vlak langs mijn huis reed. Even keek ik uit het raam om te zien waar hij heen ging, maar verder besteedde ik er geen aandacht aan. We waren net terug van vakantie en ik zou de volgende ochtend weer aan het werk gaan. Een paar minuten later stond mijn hele wereld op zijn kop. Een verontrustend telefoontje van een buurvrouw van mijn ouders, die bij mij om de hoek woonden, maakte duidelijk dat niks meer hetzelfde zou zijn. Een hevige brand woedde in de woning van mijn ouders. Voor ik de kans had om er heen te gaan stopte er een politie auto bij mij voor de deur met de vraag of ik de dochter van de heer de Graaf was. Mijn vader was in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht en ook mijn moeder had rook ingeademd en moest opgenomen worden.

Op 12 augustus 2014 overleed mijn vader aan de gevolgen van zuurstoftekort door de rookontwikkeling die ontstaan is tijdens die woningbrand…..

Hoe moesten we nou verder. Ons leven was verscheurd. Mijn zoon was ontroostbaar. Ze zouden toch samen de 100ste Vierdaagse gaan lopen. Daar hadden ze al die jaren zo hard voor getraind. Op de begrafenis van mijn vader heb ik plechtig beloofd ervoor te zorgen dat mijn zoon de 100ste Vierdaagse zou lopen. Ik ging dan met hem mee lopen. De maanden verstreken en begin 2015 kwamen vrienden en kennissen met de vraag of we ons al hadden ingeschreven. Hmmm… toen kwam het allemaal wel erg dichtbij. Al die jaren was ik liever lui dan moe, ging ik alleen maar feesten op de laatste vrijdag van de Vierdaagse en nu moest ik hem toch echt gaan lopen. Hoe dan? Tja, we moesten ook oefenen. Nou we zijn precies één keer van Almere (Stad West) naar Muiden, de Maxis gelopen. Een stuk van ongeveer 15 km. Wat was ik chagrijnig toe we daar aankwamen…. Pffft dat wandelen was toch echt niks voor mij. En hup terug met de bus.

En ja hoor, in juli stonden we daar…. Nieuwe schoenen, nieuwe outfit, bandjes opgehaald. Wij gingen de Vierdaagse lopen. Mijn zoon was 14 en liep nog de 30 km, ik liep mee als begeleider. Hij mocht zijn bandje laten scannen, kreeg elke dag een startbewijs, werd gecontroleerd en moest zich elke dag afmelden. Ik telde niet mee… ik had een nietszeggend bandje en werd niet eens opgemerkt. Na de eerste dag kon ik bijna niet meer lopen, op plekken waarvan ik niet eens wist dat je spieren had, had ik pijn. En waarvoor? Voor spek en bonen. Mijn zoon liep elke dag te zeuren als ik met opa was dan waren we er nu al hoor, mam! Nou fijn! Maar ondanks alles wist ik 1 ding zeker. Ik ga deze Vierdaagse uitlopen, hoe dan ook. En dat heb ik gedaan. De 99ste Vierdaagse van Nijmegen, 4x 30 km zonder enige vermelding, maar ik heb het wel gedaan.

Ik had mijn vaders doel mijn doel gemaakt. Ik zou samen met mijn zoon de 100ste Vierdaagse lopen. Er was 1 probleem… Velen met mij hadden datzelfde idee en er was niet genoeg plek voor iedereen, dus er zou geloot worden. Ik was niet zeker van een plek, mijn zoon wel. Omdat hij hem al 4 x had uitgelopen was hij verzekerd van deelname. Opeens las ik over een programma, de Via Vierdaagse. Dit was een programma voor nieuwe wandelaars, voor mensen die nog nooit deel hadden genomen aan de Vierdaagse. Zij kunnen in dit programma begeleidt worden en goed voorbereid aan de Vierdaagse beginnen. Dit programma verzekert je ook van deelname aan de Vierdaagse. Dat was een uitkomst! Omdat ik in 2015 dus voor spek en bonen had meegedaan, mocht ik me nu inschrijven voor dit programma en dan toch nog de ervaring hebben van de Vierdaagse. Mijn officiële wandelafstand is 40 km per dag en omdat mijn zoon dat jaar 16 zou worden die van hem ook, dus dat kwam goed uit.

Vol goede moed gingen we van start aan de 100ste Vierdaagse en ondanks de weersomstandigheden, sommige dagen was het bloedheet en op de laatste dag waren er hevige onweersbuien, hebben wij de 100ste Vierdaagse uitgelopen. De laatste dag was enorm emotioneel. Herinneringen aan mijn vader, het feit dat hij er eigenlijk ook bij had moeten zijn, schuldgevoelens over het nooit samen met hem gewandeld te hebben kwamen allemaal naar boven. Ook voor mijn zoon. Met tranen over onze wangen hebben wij over de Via Gladiola gewandeld.  Onze gladiolen en onze polsbandjes hebben wij bij zijn graf neergelegd. Dit was voor jou, pap.

De Nijmeegse Vierdaagse is een bijzonder evenement. Je wordt ‘gedragen’ door de mede wandelaars, door alle mensen langs de kant, de muziek. Het is een enorme drempel, het is echt zwaar, maar alles eromheen zorgt ervoor dat je er over heen kunt. Je eigen wilskracht en doorzettingsvermogen maken het mogelijk om deze prestatie neer te zetten. Ik heb deze drempel altijd ontweken, maar door de situatie werd ik toch gedwongen om eroverheen te gaan. Ik vind het jammer dat ik niet eerder heb gedurfd om deze drempel over te gaan, dat ik deze ervaring niet met mijn vader heb kunnen delen. Maar ik ben trots dat ik het alsnog heb gedaan.

In de voorbereiding naar de Vierdaagse van dit jaar was ik de nieuwsbrief aan het lezen. Tot mijn grote verbazing scroll ik naar beneden in de mail en zie ik een foto van mijzelf. Ik sta gewoon op de cover van het online magazine van de maand mei (dan ben ik ook jarig). Ik, die voorheen zo lui was, de Vierdaagse als een enorme drempel zag, sta nu gewoon afgebeeld als boegbeeld voor de maand van mei van de Vierdaagse. Wie had dat ooit gedacht?!

https://issuu.com/vierdaagse/docs/vm_online_2-2017

Als je uit je comfortzone stapt bereik je nieuwe hoogtepunten, drempels zijn er om overwonnen te worden en wie wandelt wordt 100!!!! De Vierdaagse biedt ook een app waarin je mij kunt volgen met mijn loop nummer 40-C-004 en die van mijn zoon 40-C-029.

101ste Vierdaagse van 18-21 juli 2017

 

Grtzzz Ientje

Categorieën: Uncategorized

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *