Zoals ik al eerder heb verteld ben ik een no-nonsense moeder. Ik hanteer strikte regels en mijn kinderen krijgen taken. Taak niet uitgevoerd? Dan zit er geen buitenspelen, uitgaan of vriendjes over de vloer bij. Helaas pindakaas! Ik leg duidelijk van te voren uit hoe het werkt en ben daarin onverbiddelijk.

Veel mensen tegenwoordig verafschuwen de corrigerende tik. Nou van mij mag hij weer terug hoor. Het werkt veel effectiever dan minuten lang gezweef over dat het toch niet helemaal de bedoeling is dat je met mama’s lipstick over de muur gaat tekenen, zeker niet als je het al een keer eerder duidelijk hebt gemaakt. En dan kijkt je kleine spruit je ook nog zóóó lief aan, dat je het niet over je hart verkrijgt om hem of haar tóch die 3 minuten op de trap te laten zitten. Nee! Je krijgt 1x uitgelegd dat het niet de bedoeling is dat je dat doet en bij de 2e keer krijg je een tik op je billen. Geen stokken, geen vuisten, gewoon een tik. Zo ging dat vroeger bij mij thuis. Heel duidelijk, heel snel en ook geen optie tot strafvermindering, eenmaal een tik gegeven kun je hem toch niet meer terugnemen. En ik kan je vertellen, ik heb daar echt geen trauma aan over gehouden. Dat is pas consequent opvoeden.

Daar waar de pedagogen pleiten voor consequent opvoeden, laat moeder de staat het enorm afweten. Ik ben geen advocaat, nog deskundig op dat gebied en baseer mijn mening louter op wat ik uit de media voorgeschoteld krijg, maar zijn er standaard straffen voor misdaden? In mijn optiek wordt elke situatie afzonderlijk bekeken. Misschien was er sprake van een moeilijke jeugd? Heeft de verdachte te weinig liefde gekend? Is hij verstoten uit de maatschappij? En wordt pedofilie bestempeld als een ziekte en kan die viezerik er eigenlijk gewoon niks aan doen. Allemaal verzachtende omstandigheden waardoor straffen aangepast worden. Eenmaal een straf gekregen, kan het systeem daar ook weer vermindering in aanbrengen door een nog breder scala aan ‘verzachtende omstandigheden’; De moeder van de gevangene is jarig, de vrouw van de gevangene moet bevallen, hij heeft zo goed meegewerkt aan zijn behandeling. Hup, ze krijgen zo even een moment van vrijheid en maken hier dankbaar gebruik van door niet meer terug te keren van het verlof of nog erger een nieuwe misdaad te begaan.

Maar wat als ik nou onderweg van mijn werk naar huis in de file kom te staan en te laat dreig te komen bij de buitenschoolse opvang en ik net ff te hard het gaspedaal in trap op de snelweg. Nee, dan is er geen pardon en valt die verschrikkelijke blauwe enveloppe gewoon op de mat. Of ik nou uitleg waarom dit is gebeurd of niet, ik moet wél gewoon betalen. Straks als je betrapt wordt op whatsappen achter het stuur kun je zelfs een celstraf opgelegd krijgen. Mag ik dan ’s avonds naar huis omdat ik het gevangeniseten écht niet lust? (zo erg was dat toch niet wat ik deed 😊)

Hoezo hoeft het strafsysteem niet consequent te zijn in haar straffen? Er zijn menig opvoedboeken geschreven waarin dit zo mooi opgedragen wordt aan de ouders. Je bent over de schreef gegaan en wist van te voren dat wat je deed bestraft gaat worden. Of zijn er echt mensen die opgroeien met de gedachte dat je dronken achter het stuur mag zitten of iemand ongewenst seksueel mag gebruiken? Ongeacht je moeilijke jeugd heb je gewoon straf verdiend. En 3 jaar is 3 jaar. Dan had je van te voren moeten bedenken dat je 3x de verjaardag van je moeder zou gaan missen voordat je je misdaad beging. De enige die in mijn ogen in aanmerking komen voor strafvermindering zijn de mensen die een ‘misdaad’ begaan om zichzelf te beschermen of verdedigen, een juwelier die zijn overvaller neersteekt, een automobilist die de tasjesdief aanrijdt of de vader die de aanrader van zijn dochter een tik op zijn neus geeft. Maar dat zijn juist de mensen waar er niet naar wordt gekeken hoe hun daad tot stand is gekomen. Dan hebben we opeens wel oog voor de misdadiger die door zijn daad slachtoffer is geworden. Sorry, maar dat is het risico van het vak.

Ik heb heel vaak het idee dat er in Nederland de verkeerde mensen worden beschermd en als het kalf eenmaal verdronken is, dempt men de put. Maar gedane zaken nemen geen keer, en het verlies van een dierbare is nooit goed te praten door geen enkele verzachtende omstandigheid.

Zoals ik al zei, ik ben geen deskundige maar misschien zouden we in Nederland wel wat harder mogen zijn voor de mensen die zwaar over de schreef gaan in de hoop dat ze er écht wat van leren.

 

Grtzzz Irina


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *